فنی زادگان

دانشجو که بودم یک جایی توی مصاحبه ای دیدم که مجری دارد بهبازیگر فشار می آورد . جوری که انگار بخواهد اغراق بگیرد که اعلان برائت کند ازسینمای پیش از انقلاب و نوای ایرج و کرشمه ها مردانه ملک مطیعی و تیپ جذاب فردین .

بازیگر تحمل کرده بود. از نوع نگاهش پیدا بود که دارد فکرمیکند. گذاشت تمام انرژی اش مثل فنر جمعشود تا یکباره رها کند. در کمال متانت گفت آنها هرچه بودند ، چه فاخر ، چه مبتذل سطله فیلم هندی را از سالن های ایران ورچیدند. تقدیر آنها وکمالشان رسیدن به این خود ساختگی بود بعد رها کردن بند وبارهاو رسیدن به عمیق سینما. آخرین فیلم فردین را هم مثال زد. بعد که توانست حسابی ازشرمندگی مجری دربیایید یک جمله پایانی گفت و مجری را رسما شست و روی بند رخت پهن کرد.

آن روز آن دیالوگ ترغیبم کرد سری به آن سینمای پیش از انقلاب 57 بزنم. از "دختر لر" تا "گاو" و "گوزن ها" و در "امتداد شب" را مرور کنم، از دهه 40 و 50 کشورم هم بیشتربدانم. از آدمهایی که با آن نگاه ایستاند و ساختند و ایدولوژی شدند.

سه روز پیش خبر در گذشت دنیا فنی زاده که آمد . بی هوا یاد پدرشپرویز فنی زاده افتادم بازی قدرتمندی اشدر رگبار و بعد دایی جان ناپلئون . حاصل کار ایرج پزشک زاد در مقام نویسنده ، ناصر تقوایی کارگردان و پرویزفنی زاده ، مش قاسم.

آن سریال یک دوجین شخصیت داشت. بازی سعید کنگرانی و محمدعلیکشاورز هم دلنشین است اما تنها شخصیتی کهحتی از نقش دایی بهتر درآمده فقط و فقط مشقاسم است . با همه تکه کلام ها و لهجه و ادا و کیفیت بازیگری اش.

مدت مرور آن فیلم ها بازی دو بازیگر به شدت به چشم می آمداولی فنی زاده مردی با چشم های نافذ ومیمیک صورت عالی و حرکات خوب بدن و دومی پرویز سیاح مرد همه فن حریف که سالها ازهم نسلانش جلوتر بازی میکرد. سیاح کماکان در قید حیات است و در خارج کشور زندگی میگذارند اما فنی زاده خیلی زود و در 12 سالگی دنیا به علت بیماری کزاز در گذشت . تا همیشه حسرتنبودن بازیگر قدرتمندی مثل او در حسرت ماو نبودن پدر بر سر دنیا و خانواده فنی زاده بماند.

این پست را به احترام او و دختر گرانقدرش که خاطر همیشه زنده کودکان دهه شصت و هفتاد است نوشتم

. تقدیم به او و همه غربتی که دارد در عین قرابت اش به زندگی و خویشتن.